De wereld-branden, de internationale destructieve concurrentiespiraal, het risico van een wereldwijde metacrisis – het wordt allemaal steeds erger.
Daar zijn verschillende reacties op. Sommigen ontkennen het. Sommigen trekken zich terug in hun privéleven. Sommigen zijn somber en pessimistisch en besluiten geen kinderen te krijgen. Sommigen gaan terug geloven in de macht van de sterksten, en de ethische suprematie van het eigenbelang.
We balanceren tussen dystopie en massale vernietiging aan de ene kant,
en utopie – een mooiere wereld dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen
– aan de andere kant. De mensheid moet blijkbaar ergens door. Deze crisis is zowel een stervens- als een geboorte-proces.
Geopolitiek en militaire opbouw zijn een deel van dat proces. Territorium, onderscheiden gemeenschappen, schaarste en overvloed, zijn een deel van het leven. Maar "evolutie" is dat ook. Levensomstandigheden en waarden evolueren.
We staan voor een volgende stap in de menselijke evolutie: die naar
reële wereldwijde samenwerking. Vele leiders die door de huidige systemen naar de top worden laten zich nog leiden door visies uit het verleden.
Als systemisch opsteller, maatschappelijk werker, en ervaren generalist kan ik visies helpen verruimen. Als bewust getuige van de Koude Oorlog, als zoon van slachtoffers van het nazisme en WOII, als kleinzoon van slachtoffers van WO I en WOII, én als vlaming, kan ik niet anders dan de strijd aan te gaan: een strijd voor een slimmere vrede dan die van wankele evenwichten, wapenwedloop en voortdurende proxi-oorlogen.
Rivers
5 maart 2026
Reacties