Defensie Vlaanderen & de Wereld

Taalstrijd is een belangrijke brandstof voor vele nationalistische oorlogen. Ons 'gepacificeerde' land ondervindt nog dagelijks de 'collateral damage' van een taalstrijd. Soms doet het deugd om perfect tweetalige kinderen te ontmoeten. Zij lijken van nature bruggenbouwers, ambassadeurs voor wederzijdse vrede en begrip.  Maar dat wordt niet iedereen zomaar in de schoot geworpen. Mijn eigen verhaal. De 'dortoir' van het internaat Saint Louis. Ik sliep precies in dat bed op de voorgrond. 1969 Het jaar voordien speelden we nog op de speelplaats: "Leuven Vlaams! Leuven Vlaams!".  Die van 't zesde waren de politie, wij waren de protesterende studenten. "De Walen, de Walen wat doen we ermee? Wat doen we ermee? We vegen ermee, we vegen ermee de straat. De straat !". Het ging er soms wild aan toe, zodat de 'meesters', die wel wat tumult konden verdragen, af en toe moesten ingrijpen. Vermoedelijk bootsten we na wat we op televisie zagen. Of...

De temperatuur stijgt. Gelukkig hadden we net nog even een regenperiode: alles groeit en bloeit! Maar de effecten van klimaatverandering geven ons één zekerheid: er komen nog extreem droge en extreem natte periodes. De kans op rampen is groot: rampen waar Vlaanderen zich op kan voorbereiden; rampen die Vlaanderen slechts kan afwenden door zowel lokaal als wereldwijd samen te werken.. rond water.  Wat niet ziet niet deert? De meeste Vlamingen kennen water als iets dat vanzelf uit de kraan stroomt; als veelal ongewenste regen of als overvloed in zeeën en rivieren. Wat zich ònder de grond afspeelt blijft meestal buiten het zicht. Nochtans is dat net van zeer groot belang voor onze waterveiligheid.    Eind mei 2026: toch alweer 'code geel'. "Na een zeer droge maand april blijven de waterpeilen en grondwaterstanden in Vlaanderen onder druk staan. Op verschillende locaties in onbevaarbare waterlopen, vooral in het westen, worden kritieke drempels onderschreden. ( VMM )....

' Straatvinken '. Centrum Kontich. Ik tel samen met mijn zus een uur lang het verkeer op de Antwerpsesteenweg. De uitslag is verbijsterend. We tellen 684 gemotoriseerde voertuigen en welgeteld 56 voetgangers. Er passeren ook 174 fietsers (waarvan 21 bakfietsen). Meer dan 10 auto's per minuut, grotendeels met één persoon; amper voetgangers, in het midden van een dorp. Het is duidelijk dat er iets grondig mis is met de persoonlijke en georganiseerde invulling van onze behoefte aan  mobiliteit. De Antwerpsesteenweg, een Heerweg van minstens 2000 jaar zag al heel wat verkeer passeren. Een AI reconstructie van de eerste verharding in rond 1650..   Hadden zij vroeger een levendige functie van allerlei soorten weggebruikers. Vandaag worden vele dorpstraten volledig gedomineerd door de auto.   Hoe is het zover kunnen komen?   "Waarom koos een dichtbevolkte regio als Vlaanderen grotendeels voor een toekomstbeeld met onbeperkt gebruik van de individuele auto?" Het be...

Militaire opbouw gaat dikwijls over defensie van 'onze' waarden. Maar welke waarden willen we verdedigen? Hoe verdedigt onze regering die waarden? Hoe verdedigt zij die tegen buitenlandse inmenging? Waarden verdedigen begint met ze te herkennen wanneer ze worden aangevallen — ook als de buitenlandse aanvaller geen leger heeft, maar een aandeelhoudersstructuur. Zondagsrust De zondagsrust was tot voor kort een collectieve praktijk die waarden als gemeenschappelijke tijd, rust en sociale cohesie beschermde. Er is minder verkeer, mensen moeten niet gaan werken of naar school. De meerderheid is dus VRIJ om te sporten, met hun gezin een uitstap te doen, religieuze of spirituele samenkomsten bij te wonen, of gewoon te zijn, te genieten, te verwerken, zich te vervelen zelfs.   De zondagsrust was een cultureel gebruik dat niet alleen religieuze maar vooral ook sociale gronden had. Lange tijd beschermd door een 'religieuze plicht' — bleef de zondagsrust niet gespaard door de indu...

De finale van het 70e Eurovisiesongfestival: 5 landen boycotten deze editie uit protest tegen de deelname van Israël. De andere omroepen blijven bij het standpunt 'Eurovisie is apolitiek'. In 2009 trad Israël nog zelf op met een duidelijk politiek statement: de Israëlische zangeres Noa zong er samen met de Palestijns-Bulgaarse Mira Awad het lied "There must be another way". Jaren geleden was ik, heel toevallig, voor een week chauffeur en roadie voor een tour van Noa door Frankrijk en Luxemburg. En ook Mira kon ik live ontmoeten, nadat ze  een optreden met leerlingen van het Rozenberg-college in Mol had afgesloten met een prachtige versie van 'Imagine'. Noa was destijds voorbij haar grootste succesperiode met hits als 'Beautiful that way' en optredens tot en met in Carnegy Hall. Zij leek wat moeite te hebben om een trapje lager op de ladder van roem te moeten zingen. Zij leed ook onder een onuitgesproken boycot van Israëlische artiesten. Mira z...