Eén studente deed mij, in mijn snikhete woonkamer, in het putje van de hittegolf, een zucht van verlichting slaken. Zij was de eerste persoon die ik op de radio hoorde die het niet alleen had over hitte-plannen en klimaat-adaptatie, maar ook nog bleek te geloven om iets aan de oorzaak te kunnen doen. 31° was het. Ik heb zelf geen airco, maar ik had die middag even in een gekoelde wachtzaal doorgebracht. Toen ik daar buiten kwam voelde ik hoe snel ik al vervreemd was van de hete werkelijkheid. Ik stelde mij al meteen voor hoe de meer vermogenden en invloedrijken van hun geklimatiseerde bureaus, in hun gekoelde autos zouden stappen op weg naar hun ge-aircontionede huizen. Weg urgentie! Weg momentum om er écht iets aan te doen.! Welkom 'business as usual' en zijn kortzichtige prioriteiten.. Wie verdedigt ons effectief? De vervreemding is niet nieuw. Het paniekerig schrappen van treinen en bussen vanwege de hitte werd als een fait-divers bericht. In feite was het een capit...