Eén studente deed mij, in mijn snikhete woonkamer, in het putje van de hittegolf, een zucht van verlichting slaken. Zij was de eerste persoon die ik op de radio hoorde die het niet alleen had over hitte-plannen en klimaat-adaptatie, maar ook nog bleek te geloven om iets aan de oorzaak te kunnen doen.
31° was het. Ik heb zelf geen airco, maar ik had die middag even in een gekoelde wachtzaal doorgebracht. Toen ik daar buiten kwam voelde ik hoe snel ik al vervreemd was van de hete werkelijkheid. Ik stelde mij al meteen voor hoe de meer vermogenden en invloedrijken van hun geklimatiseerde bureaus, in hun gekoelde autos zouden stappen op weg naar hun ge-aircontionede huizen. Weg urgentie! Weg momentum om er écht iets aan te doen.! Welkom 'business as usual' en zijn kortzichtige prioriteiten..
Wie verdedigt ons effectief?
De vervreemding is niet nieuw. Het paniekerig schrappen van treinen en bussen vanwege de hitte werd als een fait-divers bericht. In feite was het een capitulatie: "Dit kunnen we (nu al..) niet meer aan!"
De slachtoffers blijven buiten beeld. In Knack neemt hoogleraar Stef Craps het voor hen op:
"Scholen, zorginstellingen, spoorwegen en werkplaatsen kreunen onder
temperaturen waarvoor ze niet zijn gebouwd. Kinderen krijgen les in
lokalen die ovens worden. Ouderen zitten vast in appartementen die niet
meer afkoelen. Arbeiders moeten buiten blijven werken in omstandigheden
die hun gezondheid bedreigen. Wie geen tuin, geen airco, geen tweede
verblijf en geen flexibele werkuren heeft, voelt de hitte het hardst." 
Wie verdedigt Vlaanderen en de wereld effectief tegen de -reeds lang aangekondigde, groeiende weers-extremen? De politieke partij(en) die bij de voorbije verkiezingen als orde-woord aan hun kandidaten meegaven "Zo weinig mogelijk over het klimaat te spreken!"? De pers en de instanties die vanuit hun klimaat-geisoleerde lokalen aan wegenarbeiders, scholieren en boeren het onmogelijke advies geven 'om zoveel mogelijk binnen te blijven'?
Wie beschermt ons tegen "de neiging van de bevoorrechten om klimaatontwrichting te behandelen als
iets waarvan zij zich kunnen afschermen. Met technologie. Met geld. Met
verzekeringen. Met airco. Met grensbewaking. Met private
infrastructuur. En met stilte." zoals Stef Craps mijn vrees treffend beschrijft.
De aanval is de beste verdediging ?
In de geopolitiek wordt meer dan eens misbruik gemaakt van dit argument. Maar wat de opwarming van de aarde betreft lijkt er geen andere keuze te zijn. Met alleen maar aanpassing aan de gevolgen, gaan we de groeiende ontwrichting niet ontkomen. Enkel een versnelde aanpak van de verbranding van fossiele grondstoffen en van systemische fouten in onze economische ordening zal de groeiende nood aan adaptatie op een enigszins haalbaar niveau houden.
Excelleren !
De wereld kan het zich niet permitteren om zowel defensief als offensief op het niveau van de achterblijvers te nivelleren. Het enige wat we kunnen doen is de coalitions of the willing (and -acting!) versterken: zowel van naties onderling, als van ondernemingen, sectoren, kleine en grote beleggers en consumenten, instanties en actieve burgers verspreid over de hele wereld en actief onder de meest diverse regimes.
Enkel zo kunnen we de neerwaartse concurrentiespiraal en de wijdverspreide en grotendeels onterechte angst om als 'de beste leerling van de klas' ten onder te gaan, overwinnen en met groeiende coalities ook effectief het voortouw nemen en reëel effect genereren.