Taalstrijd is een belangrijke brandstof voor vele nationalistische oorlogen. Ons 'gepacificeerde' land ondervindt nog dagelijks de 'collateral damage' van een taalstrijd. Soms doet het deugd om perfect tweetalige kinderen te ontmoeten. Zij lijken van nature bruggenbouwers, ambassadeurs voor wederzijdse vrede en begrip. Maar dat wordt niet iedereen zomaar in de schoot geworpen. Mijn eigen verhaal. De 'dortoir' van het internaat Saint Louis. Ik sliep precies in dat bed op de voorgrond. 1969 Het jaar voordien speelden we nog op de speelplaats: "Leuven Vlaams! Leuven Vlaams!". Die van 't zesde waren de politie, wij waren de protesterende studenten. "De Walen, de Walen wat doen we ermee? Wat doen we ermee? We vegen ermee, we vegen ermee de straat. De straat !". Het ging er soms wild aan toe, zodat de 'meesters', die wel wat tumult konden verdragen, af en toe moesten ingrijpen. Vermoedelijk bootsten we na wat we op televisie zagen. Of...