Ik spreek met een Vlaams Belang-militant over oorlog & vrede. We zijn het erover eens dat financiële belangen een belangrijke motor zijn die de oorlogsmachine aan de gang houdt.
Wat het Midden-Oosten betreft heeft hij een fatalistische, op ‘volksaard’ gebaseerde visie: “Die mensen zullen altijd vechten, die zijn zo.”
Ik deel mijn overtuiging dat er daar veel meer in het spel is dan individuele of etnische verschillen, en dat de meeste mensen ook daar vrede willen. Opnieuw vinden we elkaar: “Ja, wie zou er nu oorlog willen? De meeste mensen willen dat niet.”, beaamt hij.
Dat “de meeste mensen geen oorlog willen” is erg belangrijk. Het beeld dat ‘de anderen’ de oorlog willen, is namelijk één van de belangrijkste motoren van de oorlogsmachine. Defensie die gebaseerd is op dat beeld voedt de angst en de vervreemding van de ‘ander’.
‘Een land’ is geen mens. Machthebbers en burgers zijn dat wel.
Ik ben een vurig pleiter tegen het voortdurend antropomorfiseren van ‘landen’ in ons taalgebruik. Dat gebeurt niet alleen systematisch in populistische, angstzaaiende taal, maar ook in de reguliere pers.
‘Rusland’, ‘Iran’ en ‘Amerika’ zijn niet agressief. De meeste Russen, Iraniërs en Amerikanen zijn dat ook niet. Het zijn de machthebbers en regimes van die landen die geopolitieke vijandschappen voeden en oorlogen voeren.
Natuurlijk zijn er al vele naties koud gepakt in hun pacifisme. En natuurlijk zijn reële etnische spanningen en internationale belangenconflicten werkelijk aanwezig. Maar veel daarvan worden ideologisch en egocentrisch misbruikt en opgedreven tot op het hoogste machtsniveau: dat van geweld. Tegelijk roept dat geweld ook het meest primitieve niveau in de mens op, hoe technologisch superieur het ook wordt beoefend.
Maar de ergste schade die gewelddadige strijd veroorzaakt, is niet materieel. Het is het hardnekkige vijandbeeld en de haat die gezaaid worden in de harten van slachtoffers, en de overdracht daarvan over vele generaties heen.
 |
| De Innerlijke Ontwikkelingsdoelen werden ontwikkeld in het Noordwestelijk halfrond. Na een wereldwijde consultatie werd, vanuit het Zuiden, aan dit krachtige kader een belangrijke vaardigheid toegepast: “Vergeving”. |
Meer middelen voor preventieve defensie !?
Een belangrijke manier om ons te verdedigen tegen de bedreiging van nieuwe conflicten is dus het helpen voorkomen van de uitwassen van eerdere conflicten. 'Reconciliatie'- of vergevings-processen zijn daar een belangrijk 'wapen' in.
Waarom zou de Europese defensie niet in de leer gaan bij derde landen die daar sterke ervaring in hebben, en massaal steun geven aan organisaties die mensen opleiden om zo'n processen te faciliteren?
Onze defensie en buitenlandse zaken investeerden reeds grote bedragen in militaire samenwerkings-akkoorden om min-of-meer legitieme regeringen in derde landen de orde te helpen herstellen en onze economische belangen te verdedigen. Op middellange termijn is dit zelden een groot succes. Wat als deze middelen resoluut zouden ingezet worden in opbouw van o.m. vergevingscapaciteit ?
 |
| De Belgische en Franse missies in Mali: buffer tegen Islam-terreur of verdediging van de uranium-voorziening van onze kerncentrales ? In geen van beide gevallen werd het een succes. |
Tegengif
Wereldwijd ijveren burgers voor vrede, tegen hun eigen regeringen of gewapende machthebbers in. Wereldwijd bouwen burgers aan vrede en welzijn. Zij behoren tot alle klassen en standen.
Het tonen van deze mensen is het belangrijkste tegengif tegen de stupiditeit en de manipulatie van een veralgemenend vijand-beeld dat de destructieve oorlogsmachine wereldwijd mee aandrijft.
 |
| Israëlische vredesactivisten. |
Ik zal hier de komende tijd op deze pagina's dan ook regelmatig de aandacht aan schenken.