Tranen & brandwonden.

Ik hou van de wijsheid van nederlandstalige woorden in hun letterlijkheid.
Enkele dagen geleden nam ik het in een gesprek op voor het woord 'medelijden'. Ik begrijp de aversie ertegen wel. "Medelijden" kreeg een neerbuigende klank. Dikwijls dient het als een alibi zelfs om niets te ondernemen en de lijdende te ontkrachten in plaats van te versterken. Het werd ook deel van een ideologie die weigert structurele oorzaken van lijden te zien en te verhelpen.  

'Mee lijden'

Mijn persoonlijk motto geldt ook voor taal: "het is niet wat het is het is wat je er mee doet." Dus ook met mede-lijden.

Niemand van ons kan 100% het leed mee lijden van een medemens. 
Maar zowat iedereen voelde ooit wel eens de schroeiende pijn van een brandwonde. 

De meesten van ons weten ook in meer of minder mate hoe onrecht voelt. Hoe het voelt om doel of 'collateral damage' te zijn van een vlaag van zelfzuchtigheid, onaandachtigheid, boosheid, angst of irrationeel-rationele verblinding van een medemens.

Voelde ik medelijden bij het luisteren, vanochtend, naar onderstaand fragment van de Ochtend, deze ochtend?  Het doet er niet toe. Ik weende.  Ik weende, zonder weg te kijken. 

 

Beluister hier.

Ik weende, en hoorde de bron van liefde en toewijding van de dokteres die in de meest moeilijke omstandigheden het één na het andere slachtoffer van de Israëlische bombardementen bleef verzorgen: zij was er zelf ook als slachtoffer doorgegaan.

Ik wenste de Trumps & co van deze wereld de verhelderende ervaring van een serie ernstige brandwonden. Zonder haat. Ik zag een opstand van alle mensen die ooit in onze brandwondencentra gepasseerd zijn, die de pijn effectief zijn doorgegaan; de geliefden die mede-lijdend al die tijd ingepakt in steriele pakken machteloos aan hun bed hebben gestaan; de dokters en verplegenden die op elk uur van de dag en de nacht hun best deden om de brandende pijnen te verlichten en de schade te herstellen.

Ik zag al deze mensen massaal naar hun politieke en militaire leiders stappen, en eisen dat alle brandwonden-genererende offensieve strategieën zo snel mogelijk unaniem verboden zouden worden door alle wereldleiders en gewapende machten. Dat het gebruik ervan tegen burgers nooit straffeloos zou kunnen blijven. Dat zolang er nog geen afdoende ontwapenings-akkoorden tot stand waren gekomen, dit soort wapens voor de allerlaatste stap in de defensie zou gereserveerd worden. 

Bewapening van Europa? Als 't niet anders kan.  
Maar niet om de definitie van 'defensie' met economische argumenten zo uit te rekken
 dat we er zelf ook mensen mee gaan in brand steken !