Vandaag ga ik naar een nagedachtenis van de aanslagen in Brussel.
Johan werkte voor buitenlandse zaken in het complexe domein van
internationale maritieme akkoorden. Op 22 maart passeerde hij, zoals bijna dagelijks, in Maalbeek.
Hij kwam nooit meer thuis. Ook wij zagen hem nooit meer terug. Maar hij bleef herinnerd.
35 mensen deelden hetzelfde lot. 300 mensen werden gewond, maar nog veel meer families werden getroffen. De samenleving zelf was in choque.
Het is het goed dat er herinnerd
wordt. Vandaag horen we veel over de secundaire gevolgen van
de aanslagen: onzichtbare traumas bij overlevenden en hulpverleners,
psychisch, psychosomatisch en zelfs puur fysiek: inwendige letsels
als gevolg van de luchtdruk. Maar velen kregen hun leven ook moeilijk terug op de rails: praktisch, financieel. En de overheid schoot schromelijk tekort.
Vernietigen
3 bommen. Voor ik vertrek hoor
ik op de radio een aangrijpend verslag vanuit een ziekenhuis in Libanon. Honderden bommen. Gaza. Iran, Oekraïne: tienduizenden
bommen. Ik ween. Om het leed van zoveel
mensen; om de totaal irrationele aanpak van ‘defensie’ door de
heersende wereldleiders en -systemen. Ik wordt boos om iedereen die vandaag alsnog ziet wat vier bommen kunnen doen, maar niet alles uit de kast haalt om een veelvoud daarvan te voorkomen. Realpolitik?!
Kristin Verellen hield van
Johan. Zij besloot het verlies van haar geliefde niet om te zetten in
redeloze haat. Samen met een kring mensen die haar omringden besloot
ze: “We have the choice." We hebben de keuze: sluiten, verharden,
overreageren vanuit woede, verdriet en angst, OF in
contact proberen te blijven met ons hart, de rede en vooral..
de ander. Die ander blijkt dan dikwijls helemaal niet zo verschillend.
Vandaag bewogen we ons tussen licht en donker. Het werd een tedere cirkel. Brussel was vol keuvelende mensen, kinderen van alle kleur, zonnende tieners, picknickende families in de parkjes, terrasjes.. Daaronder was er de metro. Maalbeek. De leegte. De onuitwisbare herinnering.
Reacties