Welke richting moeten we uit om de defensie van Vlaanderen wérkelijk tot een langdurig succes te kunnen maken?
Is een effectieve defensie mogelijk door enkel versneld te gaan bewapenen en mee te gaan in de oorlogen van onze bondgenoten? Kan vrede tot stand komen als we alleen maar streven naar het behoud van eigen economische en sociale welvaart als enige doel? Hoe effectief kan een strategie zijn die daarbij voornamelijk inzet op economische en militaire dominantie? En bij gebrek aan reëel uitzicht op de permanente overwinning: mag het einddoel dan toch iets meer zijn dan enkel ons eigen tijdelijk lijfsbehoud binnen wankele, wreed en duur (!)bevochten geomilitaire evenwichten?
En waar blijven we met onze defensie tegen klimaatverandering, energieafhankelijkheid, uitputting van mens en natuur, disruptie van de rechtsstaat, verlies van biodiversiteit en van culturele rijkdom?
Wie vrede wil,
moet veel méér doen en laten
dan zich voor te bereiden op oorlog.
Geloven wij echt in de slaagkans van 'eigen volk eerst'? Is er heus geen andere weg dan de geschiedenis te herhalen in nieuwe koude oorlogen. Is het überhaupt nog mogelijk de heimelijke moorden en vernietigende slagvelden nog ver van ons bed te houden ? Hebben we genoeg besef van de exponentieel stijgende moordkracht die de technologische wapenwedloop biedt aan àlle betrokken partijen. Ook de meest labiele! En kennen we onze vijanden eigenlijk wel ? Zijn het regimes, individuen, machtsgroepen? Beseffen we dat bepaalde systemen onvermijdelijk tot oorlog leiden en andere meer vrede kunnen genereren. Of worden we nog stiekem geleid door het geloof in fundamenteel vijandige rassen en volkeren? Spinnen we misschien in de eerste plaats gewoon graag garen uit de oorlogseconomie? Er is immers veel geld te verdelen.
Wat zijn eigenlijk de 'streefbeelden' bij onze inspanningen;
militair, politiek, economisch, persoonlijk?
Wat is ons beeld van de wereld die we
aan de komende 7 generaties willen bieden ?
De middelen die de bewapening en de negatieve concurrentiestrijd opeisen groeien exponentieel. Meer dan ooit is er een behoefte aan een visie en een richting die doordacht is en meer dan fragmentair. Behoudsgezindheid, angst en vijandigheid zijn onvoldoende leiddraden.
Wijgaan er vanuit dat er wel degelijk een richting bestaat waarin duurzame vrede en welzijn mogelijk zijn. Naar die richting(en) gaan we op zoek. Ga mee op zoektocht op deze blog in artikelen onder het label 'richting'.
Dit gaat niet om pacifisme.
Het gaat over realistisch streven naar een duurzame vrede, die enkel globaal tot stand kan komen.
Het gaat om het vinden van een richting en wegen om de 'defensie van Vlaanderen' en de hele wereld voor onze nakomelingen ook werkelijk een kans op slagen te geven.
De meer hoopvolle richting-aanwijzers willen we ook aanprijzen bij elkeen die
zich nog niet helemaal gewonnen heeft gegeven aan goedkope ideologie, cynisme, egoisme of zelfverdoving.
Reacties